Waar schijnt de zon?

Artikel voor tijdschrift N.22 - Oervrouw Koop het hier! https://www.oervrouwmagazine.nl/product/nr-22/

Vrouw zijn

Een onderwerp dat me de laatste jaren behoorlijk bezighoudt. Wat betekent vrouw zijn? En is dat voor iedereen verschillend? Vrouw zijn in anno 2025. Vrouw zijn nu, vandaag. Met een verleden en een toekomst. Met kennis: nieuw, verloren en aangeleerd. Met een lichaam. Een specifiek hormoonstelsel. Een unieke cyclus, gestuurd door de kracht van de maan en de natuur. Een lichaam dat heel anders werkt dan dat van een man.

Vrouw zijn. Waar zijn we? Waar was ik? Ik heb lang gezocht.Hoe kan ik vrouw zijn? Hoe mag ik vrouw zijn? Hoe moet ik vrouw zijn?Ik zoek graag naar antwoorden zonder me te laten beïnvloeden door culturen, meningen, maatschappelijke of religieuze verwachtingen. Ik keer graag terug naar de oorsprong. Naar mijn buikgevoel, naar mijn instinct. Hoe is het om vrouw te zijn? Wat heb ik nodig? Hoe werkt ons lichaam? Mijn lichaam? Is vrouw zijn alleen bepaald door hoe je eruitziet? Door onze anatomie? Of is er meer? Welke velden beïnvloeden je vrouw-zijn? Welke innerlijke en uiterlijke velden spelen een rol?

En voordat je vrouw wordt, ben je eerst een meisje. Zo word je genoemd.Wat is het om meisje te zijn? Nu, maar ook toen. Hoe voelde ik me als meisje? Ik heb moeilijke jaren achter de rug. Voordat ik me vrouw kon noemen, moest ik mijn meisje-verleden een plek geven. En leren hoe ik meisje én vrouw kon zijn.

Mijn jeugd was donker, eenzaam en lang

Zo voelde dat.Geboren in een omgeving waar ik me niet thuis voelde. Een opvoeding die niet bij me paste. Een zwarte energie die op me sloeg, zonder dat ik erom vroeg. Hoe moet je meisje zijn, en vervolgens vrouw, als de vrouwelijke figuur in je omgeving je op dat moment helaas niet kan geven wat je nodig hebt? Iets waarnaar je als kind kunt opkijken: een moeder die je begeleidt naar vrouw-zijn en je laat zien hoe prachtig het is om dat te mogen zijn.

Bij mijn geboorte ben ik bijna overleden door necrotiserende enterocolitis. Toch had mijn lijf besloten dat ik op deze aarde moest blijven. Het was toen niet mijn tijd. Maar dit geboortetrauma had niet alleen impact op mijn gezondheid, maar ook op de relatie tussen mijn ouders en mij. En veel meer dan ik toen besefte. Het is zo moeilijk om je kind bijna kwijt te raken. Dat gevoel wil je nooit meer meemaken. Afstand houden tijdens mijn jeugd was voor hen daarom gemakkelijker. Zo voelde het voor mij.

Verkeerde liefde en negativiteit namen het stuur. Ik voelde wat mijn moeder voelde. Daarvoor heb je geen uitleg nodig. Als kind ben je één met je moeder. Ook al begrijp je op die leeftijd niet precies wat je voelt – je vóélt het wel.

Dan weer even terug naar het meisje-zijn. Veel verkeerde aandacht. Zeker als je een mooi meisje bent. Ik ben mishandeld. En niet één keer. Dat is het nadeel wanneer je liefde op een andere manier probeert te vinden. Als mooi meisje krijg je wél aandacht van jongens. En dat neem je dan voor Lief-de. Ik durfde noch meisje noch vrouw meer te zijn. Ik verstopte me. In het donker. In jongenskleren. En ik liet een groot deel van mezelf opzij. Omdat ik niet meer durfde mezelf te zijn.

Mijn eerste menstruatie

Vanaf mijn eerste menstruatie had ik veel pijn. Nog méér pijn. Niet alleen mentaal, maar ook fysiek. Iedere maand opnieuw. Veel taboes. Gesprekken voeren was een valkuil bij ons thuis.Het maakte niet uit hoe hard je schreeuwde, gehoor werd niet gegeven. De oude opvoedingsstijl, met als leidraad: "Een kind weet niks en heeft niks te zeggen", waren voor hen de veilige regels. Altijd ziek, altijd iets… Je hoort het al een tijdje: een wat moeilijkere jeugd. Gedachten om mijn leven te beëindigen kwamen ook af en toe voorbij. Maar ik gaf niet op. Diep vanbinnen geloofde ik immers dat het leven ook anders kon. Dit kon het toch niet zijn?

Waar schijnt de zon? Daar moet ik zijn.

Zelfstandig zijn

Ik werkte hard, met maar één droom: zo snel mogelijk zelfstandig zijn. Een plekje vinden waar ik tot rust kon komen. Waar ik met een bewust oog naar mijn verleden kon kijken en het kon leren begrijpen. Veel trauma’s moest ik verwerken. Op mijn drieëntwintigste was ik net afgestudeerd als architect en begon mijn coole carrière (dacht ik toen). Toen schreeuwde mijn lichaam: stop! Ik had enorme pijn, en dat op dagelijkse basis. Lichamelijk en mentaal was ik uitgeput. Het was dringend tijd om aandacht aan mezelf te geven. Ik hoefde eindelijk niet meer te overleven. Ik had het bereikt: zelfstandigheid. De vlucht- en vechtmodus kon stoppen. Maar de klap kwam hard. Ik werd zo ziek dat ik moest stoppen met werken. En ik belandde helaas weer in afhankelijkheid. Afhankelijk van een lichaam dat niet werkte en van mijn toenmalige partner die ineens voor me moest gaan zorgen.

Endometriose, fibromyalgie; een zoektocht naar heling

Ik kwam terecht in een lang en eenzaam traject. Een zoektocht naar heling. Mentaal en fysiek.In 2017 werd ik gediagnosticeerd met endometriose en in 2019 met fibromyalgie. Drie jaar lang zat ik thuis. Vast. Iedere dag werden de stappen zwaarder, de klachten pijnlijker. Ik kreeg zelfs een paar keer het gevoel van elektrische schokken in mijn lichaam en viel neer op de grond. Ik begon een beetje op te geven – op een normaal leven. Was dit het dan voor mij? Beland ik straks in een rolstoel? Wat moet ik doen? Artsen geloofden me niet. “Gevoelig meisje” was een van hun favoriete uitspraken. Wat haatte ik die woorden. Ik was ziek, op zoek naar begrip, hulp. Maar ik gaf nog steeds niet op. Dit kan het toch niet zijn, het leven?

Waar schijnt de zon? Daar moet ik zijn.

Vragen kregen antwoorden

Voeding. Omgeving. Spiritualiteit. Gezondheid. Ik ging op zoek. Ik had zoveel vragen, en niemand kon ze beantwoorden. “Dan maar zelf op zoek gaan, toch?” Stapje voor stapje vond ik antwoorden, ik probeerde, onderzocht: wat helpt? Wat verergert de klachten? Een groot proces van trial and error. Uiteindelijk vond ik wel een rode draad. Mijn trauma’s schreef ik op, mijn gevoelens kregen de juiste woorden, mijn emoties kregen een plek, de chaos in mijn hoofd verdween. Ik zag licht. De vragen kregen antwoorden.Ik schilderde om alles een plekje te geven. Een activiteit die ik tijdens mijn ziek-zijn nog kon doen, tenminste als de dag en mijn lichaam het toelieten. Een nieuwe passie die me op de benen hield: “Niet opgeven! Deze schilderijen moeten af!”Langzaamaan gaf ik mezelf de kans om trauma’s te verwerken, tot het punt dat ik zelfs iedereen vergaf, inclusief mezelf. Boosheid en angst verdwenen. Wat een verademing en bevrijding was dat.

Geneeskracht

Ik leerde over voeding, de natuur, eetbare planten en de geneeskracht van de natuur. Ik ontdekte dat er veel meer is dan de reguliere geneeskunde. Een nieuwe wereld ging voor me open. “Wow, maar hoeveel troep eten we eigenlijk dagelijks?” Als je beseft dat je je vitaliteit uit de zon haalt en vanuit alles wat eraan rijpt en groeit, dan is industriële voeding niets meer dan een stille, langzame doodstraf. De zon schijnt niet in de supermarkt, tot zover ik weet.

Mijn koelkast vol fris en vers, verpakkingen weg. Iedere dag leerde ik weer hoe ik gezonder moest leven en eten. En wat een effect! Veel klachten verdwenen.

De mooiste versie van jezelf

Ik schrijf dit nu op vier bladzijdes, maar begrijp me niet verkeerd: dit traject naar heling en bewustwording heeft jaren geduurd. Al mijn kennis over voeding, mentale en lichamelijke gezondheid, mijn ervaring met deze twee chronische ziektes, maar ook over mijn mentale bevrijding, wilde ik graag delen. Niet als arts (dat ben ik ook niet), niet als expert, maar simpelweg als ervaringsdeskundige. Want dat is eigenlijk wat ik vandaag ben. Ik schrijf het niet voor de aandacht, maar omdat ik geloof dat mijn traject andere vrouwen kan inspireren. Inspireren tot heling, tot terugkeer. Terugkeer naar balans: lichamelijk, mentaal en spiritueel.

Daarom schreef ik een boek: De mooiste versie van jezelf – bevrijding en herstel van de chronische ziektes endometriose en fibromyalgie. Drie jaar heb ik hieraan gewerkt. In april 2025 werd het uitgegeven door uitgeverij Boekscout! Ik ben enorm dankbaar en trots dat het me gelukt is. Een bijzondere mijlpaal voor mezelf als vrouw. En nu mag een kort stukje van mijn verhaal in het prachtige tijdschrift Oervrouw van Melanie! Bijzonder en mooi, hier voel ik me thuis. Oervrouw.

Ik ben op zoek gegaan naar heling en antwoorden, niet alleen voor mezelf, maar ook voor mijn moeder, mijn zus, mijn grootmoeder, mijn dochter, mijn vriendinnen, alle vrouwen en meisjes op deze aarde, alle mensen die willen helen en een nieuw startpunt zoeken. Ik wens iedereen geluk, liefde, vrede en het terugkeren naar onze eigen innerlijke oerkracht. In pure gezondheid!

Zes jaar klachtenvrij - écht puur leven

Ik ben nu zes jaar klachtenvrij… Zes jaar aan het herontdekken wie ik eindelijk mag en wil zijn. Ondertussen ben ik ook vijf jaar moeder, en drie jaar eindelijk vrouw, zo voelt het. Mijn dochter is een mooie spiegel van waar ik zo hard naartoe heb gewerkt: liefde, veiligheid, rust en pure gezondheid. Dit is voor mij – écht puur leven.

En waar schijnt de zon? Hier schijnt de zon. In mezelf. Ik ben mijn eigen zon, mijn eigen licht. Overal waar ik naartoe ga, neem ik die mee.

Met passie dansen

Ik ben weer met passie gaan dansen. Mijn hele leven heb ik gedanst, maar ik moest stoppen vanwege ziekte. Drie jaar geleden ben ik weer gaan werken en zonder er te lang over na te denken besloot ik van dans mijn beroep te maken. Ik geef nu danslessen op basisscholen voor immigranten en ook mijn eigen danslessen voor volwassenen in Rotterdam. Op die manier wil ik een voorbeeld zijn en tonen hoe je met een actieve en positieve energie je lichaam kunt verzorgen! Ik ben zo dankbaar dat ik dit werk mag doen, dat ik met kinderen met een moeilijke achtergrond mag werken en hen dagelijks een kleine glimlach kan bezorgen! Dansen is bevrijdend, en dat hoef ik je niet uit te leggen!

Puzzelstukje

Daarnaast schilder ik, dat is mijn hobby, mijn rustmoment, en ik rond mijn meditatieopleiding af. Wij mensen op deze wereld hebben de capaciteit om zoveel te leren, het is oneindig! En wat een kwaliteit is dat, om als wezen op deze aarde te blijven ontdekken en groeien! Dat is wat ik doe: ik wil gewoon de mooiste versie van mezelf zijn! En als ik anderen kan inspireren met mijn eigen traject, is dat fantastisch! Het is het mooiste cadeau dat je jezelf kunt geven!

Ik ben bezig om mijn bedrijf groter te laten worden. Vrouwen, kinderen, iedereen die hiervoor openstaat wil ik helpen om tot hun kracht te komen: fysiek, mentaal en spiritueel. Ook al ben ik misschien maar een klein stukje van iemands puzzel, elk stukje brengt je een stapje verder. En zo zijn er ook veel mensen op mijn pad geweest die dat puzzelstukje voor mij waren!

De zon schijnt in ons allemaal

Een zin die ik ooit ergens las en die voor altijd bij me bleef hangen: “Je begint pas te leven als je niet meer bang bent.” En als je vaak bang bent geweest, angstig, en daar eindelijk van bent bevrijd, besef je hoe hard dit klopt! Ik begon pas te leven toen ik niet meer bang was, niet meer bang voor sommige mensen, mijn omgeving, mijn eigen lichaam, niet meer bang om ziek te zijn. Ik begon pas te leven toen ik niet meer bang was! En ik LEEF!

Terugkeer naar je oerinstinct is mogelijk, opnieuw leren is mogelijk, licht vinden is mogelijk.Het maakt niet uit hoe oud je bent, waar je vandaan komt of wat je hebt meegemaakt…

De zon schijnt in ons allemaal!

Liefs, Caroline

Artikel voor tijdschrift Oervrouw

Auteur: Caroline Debray | Unleash Art Studio

copyright – Caroline Debray

2025. Alle rechten voorbehouden. Niets uit deze tekst mag worden verveelvoudigd, opgeslagen in een geautomatiseerd gegevensbestand of openbaar worden gemaakt, in enige vorm of op enige wijze, hetzij elektronisch, mechanisch, door fotokopieën, opnames of op enige andere manier, zonder voorafgaande schriftelijke toestemming van de auteur.